بودنت هنوز مثل بارونه...آچین و واچین...کی میدونه چی سرنوشتمونه

خیلی کم پیش میاد بشینم پستهای قبلی خودم رو بخونم؛ امروز از همون «کم»ها بود...
به صورت عجیبی شخصیتی که تو قالب وبلاگ دارم رو از خودم جذابتر دیدم! به طور غیر منتظرهای دوست دارم با کسی که اینا رو مینویسه آشنا بشم...
میگم «غیر منتظره» چون مدتی هست که حوصلهی آشنایی با هیچ آدم غریبهای رو ندارم. به نظرم تا اینجا کافی بود؛ بعد از این ترجیح میدم فقط تو محیطهای آشنا بمونم.

همینجور که مینویسم دارم فکر میکنم که چرا میخوام با نویسنده آشنا بشم؛ و تنها یک دلیل به ذهنم میاد. من کسی هستم که اینها رو تجربه کرده؛ قبل و بدش رو میدونه و حسهایی که در لحظه داشته. از نظر من «برآیند»شون اصلا جذاب نیستند. ولی نویسنده کسی هست که تنها یک گوشهی جذاب از هر خاطره یا تجربهای رو کَنده و تا جایی که تونسته صیقل داده و بعد به عنوان یک اثر هنری(!) به معرض نمایش گذاشته.